Moeten er nog pannenkoeken zijn?

We zitten momenteel in Punakaiki aan de Westkust van het Zuidereiland. De camping vonden we gisteravond heel toevallig en voor wie de film The Piano heeft gezien: we logeren op de plaats waar de hoofdrolspeelster met haar koffer en piano van de boot stapte (allee, dat vermoeden we zo). Alleen schijnt de zon en kijken de mensen iets vrolijker.
We zijn net terug van een tochtje naar de Pancake Rocks en de Blowholes. Die eerste zijn rotsen die lijken op torenhoge pannenkoekenstapels in zee. Het water stuwt er met een geweldige kracht tegenaan dat de miezel in je gezicht spat. Een aangename verfrissing bij dit warme weer. Temidden die rotsformaties vind je gaten die het water als door een schoorsteen naar boven stuwen, machtig! Ik had de juniors beloofd pannenkoeken te bakken als ze zich deftig zouden gedragen en dat hebben ze gedaan! Aangezien ik het recept van pannenkoeken niet uit het hoofd kende, heb ik maar pannenkoekendeeg in een 'naftebidon' gekocht, benieuwd wat dat geeft. Je kan hier trouwens alles in bidons krijgen, melk, fruitsap, wijn... zeer handig, maar geen zicht voor West-Europese ogen.

PS: Seppe heeft eergisteren alweer zijn afstandsrecord verbroken op de coastal track van het Abel Tasman National Park: 7,5 km. Als dat zo doorgaat, stapt hij dit jaar de Fiertel mee! Op het einde loopt hij wel steeds te zagen dat zijn benzine op is en het lukt alleen als je hem als beloning op een mega-ijs trakteert;-)

Fre.