Onze reisroute en de hoogtepunten

Thui-uis

Seppe heeft zijn eerste schooldag achter de rug, Nina is nu officieel een 'Bengel'. De kidz hebben vandaag in hun respectievelijke instituten een spreekbeurt met lichtbeelden gegeven over Nieuw-Zeeland. Van de lichtbeelden hebben we hier intussen ook een selectie gepubliceerd. Er volgen er nog.

(Fre) bijna thuis

Luchthaven Sydney. We zijn hier deze ochtehnd om 8.30 uur aangekomen na een vlucht van drie uur. Vroeg op na een nacht kinderjolijt.
Met de metro heen en terug naar het Opera house aan de haven. Behalve dat daar veel muziek in zat was het ook verschrikkelijk heet zodat we terug naar de luchthaven gesjeesd zijn. Nina wou ondertss maar niet in slaap geraken. Na nog een dik uur wachten eindelijk kunnen inchecken. De mevrouw aan de toog kon niet bijzonder goed met heur pc overweg waardoor het nog niet echt zeker is of Fre vanuit Londen een stoeltje zal hebben... Reizen blijft toch altijd een beetje spannend. Behalve voor Nina want die is intss toch in slaap gedonderd. In haar draagzak. Nog anderhalf uur en we kunnen op het vliegtuig.
Voor een uur of 20...

De laatste etappe

Yep, het is zover. We zijn aangekomen op onze allerlaatste NZ locatie: Christchurch.

We hebben vanmiddag met een wrang gevoel afscheid genomen van onze camper (het was zo'n een gezellig rijdend huisje, sn*f sn*f). Na een nachtje in een soortement brousse op 50km van de stad op de Banks Peninsula (merci voor de tip, Tom!), gaan we nu nog even de sfeer opsnuiven van Christchurch, een paar lokale pintjes achterover kappen, een lang bad nemen en een kort dutje doen om in de vroege uurtjes richting Sydney te vliegen. We vragen ons alleen af: wat bezoek je best in Sydney als je 8 uur de tijd hebt... Mmmhh! Zware problemen hier ter plekke!

En aan die van het werk: zetten jullie de chauffage in mijn bureau maandagavond alvast vollen bak (sorry Dries)? Dat zal de pijn een ietsjiepietsjie verzachten;-)
Fre.

Zonder woorden

Het zal u opgevallen zijn, aandachtige lezers, dat er een etappe ontbreekt in onze onwaarschijnlijke roadmoevie. Milford Sound. De verklaring is bijzonder simpel: er zijn geen woorden voor. Niet voor de weg er naartoe, niet voor het nachtje slapen daar (beiden in de regen en de mist) en al zeker niet voor de 16km korte boottocht op de Sound zelf (weg mist, dag zon!). De dag werd des te merkwaardiger omdat we na de euforie van het hoogtepunt van de reis meteen ook in het saaiste dorp van het land overnachtten: Gore. Jeez... Je zal geduld moeten hebben tot Fre's nu al legendarische dia-avond met 1.500 dia's. Lekker!

Ondertussen zitten we in Timaru. Dat is een pak boven Dunedin waar we eergisteren aankwamen. Gisteren hadden we zeer fijne ontmoetingen op het schiereiland aldaar. Eerst met een familie uiterst gastvrije zeeleeuwen. Hoewel we hun middagsiesta pardoes gingen verstoren op een uitgestorven Sandfly Beach (SLIK!!!!). Vervolgens met de royals van dit merkwaardige Schots aandoende uitsteeksel: de albatrossen. En last but... jawel met onze favoriete uitgeweken Schendelbekenaar Tom en zijn gezinnetje. Merci voor de spaghetti en voor de aardbeien van vanmorgen!!!! De pinguins zullen voor een volgende keer zijn. Ze moesten wijken voor een discussie over NZ politiek, die nota bene veel weg heeft van een communautair conflict in wording.

Intussen zitten de kids alweer in bed en beginnen we hier stilaan aan onze dag in Sidney te denken. Onze dagen zijn hier geteld.

Dunedin

Gisteren zijn we voor het eerst in een paar weken nog eens in een echte stad geweest. Even schrikken was dat. Auto's, verkeerslichten, lawaai... vermoeiend allemaal! Neen, Dunedin is een bruisende stad met veel schotse invloeden een mooie gebouwen. Omdat we maar een klein dagje hadden, zijn we, na lang aandringen van onze Seppe, op een toeristische dubbeldekker gekropen om de stad in 1 uur te verkennen. Heel veel hebben we niet bijgeleerd, maar toch kregen we een mooi overzicht van de stad. We hebben o.a. het mooie station van Dunedin bezocht en de universiteit. Dunedin blijkt ook 's werelds steilste straat te hebben, we hebben ze gezien. Man toch, en ik die dacht dat onze eigenste karnemelkbeekstraat steil was... net een muur waar je tegenaan kijkt. Fijn intermezzo naar al die uurtjes natuur:-)
Het begint te korten mannen, pfff!
Fre.

Wonderen zijn relatief

Volgens sommige mensen is the Milford Sound een regelrecht wereldwonder. En ik vind voorlopig ook geen woorden. We zijn hier net aangekomem na de wonderbaarlijkste rit ooit.
Zegt Fre: 'Seppe, vergeet vooral niet naar buiten te kijken. Zo iets moois zie je niet dikwijls.'
Waarop Seppe inderdaad naar buiten kijkt en verrast meldt dat hij iets ongelofelijks moois waarneemt.
'Kijk daar een camper die helemaal met graffiti beschilderd is.'

Ook de koffie is hier zeer lekker.

Bloempotten

Vandaag een paar uur langs het Te Anaumeer wezen wandelen. Precies alsof ik door de bloempotten van mijn bomma zaliger liep. Al de plantjes die de ongeinspireerde bloemisten uit Belgenland in de jaren zeventig in een cachepot stopten groeien hier manshoog in het regenwoud. Vandaar dat die dingen bij ons na een paar weken in de vernieling gingen.
Morgen rijden we een km of 130 naar Milford Sound om ons daar een paar uur van in een boot te vergapen aan de hoogste bergen ter wereld die opstijgen uit de zee.
Zoenen.

Ajoe Nieuw-Zeeland!

Het is zover. We hebben iets gevonden wat we minder leuk vinden aan NZ: de sandflies. Yep, die piepkleine, zwarte vliegjes bijten je (gelukkig geluidloos) en schenken je dikke, rode bobbels die vooral 's nachts verschrikkelijk jeuken. Koen had er al zitten over klagen, maar ik dacht dat hij een mietje was (hij heeft nl. nooit legerdienst gedaan). Nu hebben die pestkoppen ook mij te pakken. Het enige wat je kan doen, is smeren en hopen dat ze wegblijven.
En het rare is: onze kids laten ze intact. Mmmmh!
We zitten momenteel aan het Te Anau meer. Van hieruit gaat het naar the Milford Sound, de thuishaven van de sandflies. Nice! We zullen maar een extra rollerke kopen, zeker:-)
Fre.

Haast en spoed

Wie maar 1 dag in NZ is moet die reserveren om van Fox Glacier naar Wanaka te rijden. Van alle mooie routes die we op deze 3000km lange tocht hebben gemaakt is dit degene die het meest naar adem deed happen. Niet vanwege het scherpe bochtenwerk maar omdat het decor redelijk indrukwekkend is. We stonden de eerste keer op de rem in Haast, een gat aan de zee waar het landschap nog zo ongerept is dat je elk moment een dino als tegenligger verwacht. In het bezoekerscentrum was Nina er niet echt gerust in. Die nep Maori die haar stond op te wachten leek te echt. Seppe had zijn emomoment van de dag intussen verwerkt. 's Morgens vloeiden er traantjes omdat zijn speeltuinvriendinnetje vertrok. Daarmee is het eerste ldvd een feit.
Maar we zouden het over het landschap heben. Van in Haast gaat het licht bergop door het regenwoud richting Haast-pas met zicht op flinke bergen. Uitgerekend op onze picknicplek had iemend het in zijn hoofd gehaald om bijenkorven neer te poten waardoor we bij 25 graden binnen boterhammetjes aten.
Tijdens het vervolg van de trip waanden we ons in The Lord of the Rings. Ik heb het nog niet gechecked maar de vallei van het Wanakameer moet de locatie zijn waar Jackson een pak majestueuze beelden heeft geschoten. Ik zeg het niet graag omdat het straks op routine begint te lijken maar het was in-druk-wek-kend mooi. Vooral ook omdat het weer zo verschrikkelijk meevalt. De jongste twee dagen is het ronduit bloedheet en hangt er een staalblauwe lucht boven ons hoofd. Terwijk we ons hier aan regen hadden verwacht.
Soit, de foto's zullen hopelijk wat duidelijk maken. We hebben ondertss een oplossing gevonden voor ons opslagprobleem. We hebben een nieuwe kaart gekocht waar op dit ogenblik nog plaats is voor meer dan 1300 beelden. Die komen dan bij de 700 die nu al gemaakt zijn. Ik beklaag de ongelukkigen die daar ooit moeten naar kijken. Fre plant een dia-avond.
Na een nachtje in Wanaka zijn we ondertussen in Queenstown aanbeland. Deze ochtend gingen we ons vergapen aan de bungybridge waar de eerste sprongen met de kop in het water werden gemaakt. Vanop 43meter. Seppe heeft dat soort toeren daarnet geimiteerd. Op ons camperbed. De stoererd. Nina heeft ondertussen twee open knieen maar dat deert haar niet. Die gondellift naar de bergtop daarentegen daar was ze minder tuk op. Grote mond maar een klein hartje.
Morgen gaan we naar Te Anau, de aanloop naar de apotheose in Milford Sound. Al staat er ons daarna ook nog een bezoek bij Tom uit ... Schendelbeke te wachten.

Op the Skytower (in Auckland)

Frans, Jozef en Fox

Punakaiki verlaten deed alweer een beetje pijn. Dit was 1 van de topcampings van deze reis. Pal aan de kust van de Tasman Zee waar de golven tegen de avond vervaarlijk dichtbij begonnen te beuken en op een pannenkoek afstand van de pancakerocks. Je kan niet elke dag zeggen dat je naast werelderfgoed hebt geslapen.
Je weet bovendien maar nooit waar je de volgende dag terechtkomt, al was dat deze keer veelbelovend. We trokken richting gletsjers die vanuit het hooggebergte van de zuidelijke alpen de zee inschuiven. Ik had mij alweer aan meer haarspeldbochten verwacht dan mijn coupe lief is maar het viel andermaal best mee. Integendeel, ik heb nog nooit zoveel lange rechte stukken weg na elkaar gezien. Naarmate we de 250km afmaalden lagen er bovendien meer possums in de goot. Hoe meer platte possums op het asfalt, hoe schoonder het landschap, zegt men wel eens onder NZ-landers. Er was wel 1 minpuntje. Ook al was het schitterend weer, in de verte zagen we de toppen van de grote jongens in de wolken liggen. Wat Fre's theorie alleen maar bevestigde: 'Als je naar de zee rijdt, kom je altijd in schoon weder terecht, als je naar de bergen gaat begint het te regenen'. Regen deed het allerminst maar het ziet er toch niet goed uit voor onze toekomstige vakantietrips.
En zo kwam het dat we de Frans Jozef alleen maar heel even door de wolken zagen priemen en zijn buur Fox al helemaal niet zagen. Beide dorpjes die hun naam dragen stellen al helemaal niets voor. Bijgevolg zochten we maar het gevierde beef & lamb restaurant op. Omdat we de gletsjers niet te zien kregen bestelden qwe achteraf megaveel ijs.
Na een nacht slecht slapen (Nina maakt het wel eens vaker bont) wandelden we deze vm 1,5 uur naar het einde van de Fox Glacier. Die ligt een pak verder dan pakweg een eeuw geleden. De aarde heeft het hier duidelijk ook te warm. Dat komt vnl omdat de NZ-landers geen flauw benul hebben van het paradijs waarin ze wonen. Elke kiwi rijdt hier met een dieselzuipende SUV en in het weekend hangt daar steevat ook nog een speedboot achteraan. Tussendoor steken ze elke twee producten in de supermarkt in een apart plastiekzakje. Wat milieubewustzijn betreft lopen ze hier 15 jaar achter.

We blijven nog 1 nachtje hier. Weliswaar op een andere camping ('die zonder speeltuin zijn SAAi!). Morgen wacht ons een trip van >300km naar Wanaka.

Hopsasa.

Schone landschappen

Het Abel Tasman Park is zeer schoon. We werden 's morgens met een bootje op een gouden strand afgezet nadat we eerst een kolonie zeehonden afgezet hadden. Die beesten vinden dat niet erg. Vandaar ging het onder een loden zon 8km te voet door het woud. Gelukkig liepen we meestal tussen de bomen die ons schitterende doorkijkjes richting zee gunden. Het eindpunt was alweer een Bounty-strand waar we nog anderhalf uur op de boot konden wachten.
Gisterochtend ging het richting westkust. Volgens het boekje een redelijk helse trip langs haarspeldbochten en 2-vakswegen die plots maar 1 rijstrook meer hebben om een brug over te steken. Een verschijnsel waar ze hier in NZ een voorliefde voor hebben. De trip zou bovendien veraangenaamd worden door roadtrains die volgeladen met kolen vanuit Westport naar het binnenland trekken. De chauffeur die het noorden van het noordereiland en Coromandel heeft overleefd, kan echter tegen een stootje. Het ging nogal een vaartje langs alweer schitterende decors en voor we het wisten kregen we de Taman Zee weer in het snotje. De laatste 50km naar Punakaiki, ik kan weer een paar letters mis zijn, waren om behoorlijk achterover van te vallen. Terwijl de grijze wolken vanuit het westen tegen de bovenkant van de rotsen botsten, beukte de zee loeiend hard tegen de onderkant. Een schouwspel dat blijf hangen, net als de mist. Ik verwacht hier sindsdien elk moment Harvey Keitel te zien opduiken achter The Piano. Vorige nacht regende het vervolgens pijpestelen. Ik dacht even dat onze camper door een golf werd meegesleurd, want we staan op een scheet van de zee. Weer zoals het aan de westkust hoort te zijn maw. Ware het niet dat het deze ochtend alweer helemaal uitgeklaard was.
Morgen gaan we nog dieper het zuiden in, richting hooggebergte.

Voor de kunstliefhebbers nog even dit. Naast de deur van het internetcafe waar ik dit intik, hangt een Breughel. Een repro vermoed ik. Met een schoon Brabants landschap. Zo zie je maar. Over gras dat groen is, maar nog groener aan de andere kant van... juist.

Moeten er nog pannenkoeken zijn?

We zitten momenteel in Punakaiki aan de Westkust van het Zuidereiland. De camping vonden we gisteravond heel toevallig en voor wie de film The Piano heeft gezien: we logeren op de plaats waar de hoofdrolspeelster met haar koffer en piano van de boot stapte (allee, dat vermoeden we zo). Alleen schijnt de zon en kijken de mensen iets vrolijker.
We zijn net terug van een tochtje naar de Pancake Rocks en de Blowholes. Die eerste zijn rotsen die lijken op torenhoge pannenkoekenstapels in zee. Het water stuwt er met een geweldige kracht tegenaan dat de miezel in je gezicht spat. Een aangename verfrissing bij dit warme weer. Temidden die rotsformaties vind je gaten die het water als door een schoorsteen naar boven stuwen, machtig! Ik had de juniors beloofd pannenkoeken te bakken als ze zich deftig zouden gedragen en dat hebben ze gedaan! Aangezien ik het recept van pannenkoeken niet uit het hoofd kende, heb ik maar pannenkoekendeeg in een 'naftebidon' gekocht, benieuwd wat dat geeft. Je kan hier trouwens alles in bidons krijgen, melk, fruitsap, wijn... zeer handig, maar geen zicht voor West-Europese ogen.

PS: Seppe heeft eergisteren alweer zijn afstandsrecord verbroken op de coastal track van het Abel Tasman National Park: 7,5 km. Als dat zo doorgaat, stapt hij dit jaar de Fiertel mee! Op het einde loopt hij wel steeds te zagen dat zijn benzine op is en het lukt alleen als je hem als beloning op een mega-ijs trakteert;-)

Fre.

De wetten van de Kiwi (4)

23. Wetten uitvinden is voor mensen die tijd hebben.
24. Voetgangers aan een zebrapad worden genegeerd.
25. De stank van rotte eieren valt goed mee.
26. Kiwis verbergen zich in een verkeerslicht en laten zich alleen horen.
27. Naar Mission Impossible 3 kijken op een DOC camping is verry snob.
28. Als Zwarte Piet sterft gaat Seppe hem een kusje geven.
29. Na het douchen moeten de matjes aan het haakje gehangen worden.
30. Het water stroomt hier gewoon recht de afvoer in.
31. Als kind is het heerlijk om 's avonds het gordijntje boven de stuurhut van de camper open te schuiven en in het geniep naar de verduisterde wereld te staren.

Tussen de wijn en de sterren

Ik ben gisteren een beetje voorbarig geweest toen ik de hoogtepunten opsomde. Gisteren was wat dat betreft een topdag. Drie (3) exemplaren op rij. Om te beginnen was het Te Papa Museum een slapeloze nacht waard. Behoorlijk indrukwekkend hoe ze zowel de geografische (Roland, je moet dit gaan zien!) als de socio-culturele-politieke historie van het eiland voor groot en klein uit de doeken doen. We hadden echter te weinig tijd om alles tot in de details te bekijken. Bovendien dreigde Nina het dure museum af te breken. Maar we moesten vooral een boot halen.
De overtocht van 3 uur van noord naar zuid is een belevenis waar de ferry naar Dover enkel bij 10 Beaufort mee te vergelijken valt. Zodra de boot op volle zee is en deTasman Zee tegen de Pacific botst is het dolle pret. Voor de insiders: Fre hield zich bijzonder kranig benedendeks. Het laatste uiur vaart de boot de Marlborough Sounds binnen en dat is schoon. Zeer schoon.
Het schoonste moest echter nog komen. Aan het station van Blenheim hadden we rendez-vous met meneer John Snowman. Sneeuwman. Jawel. Hij is de concierge van de Babich-wijngaarden (allen naar Luc De Smet!) in de buurt. Hij bracht ons naar de meest afgelegen plek NZ die we de voorbije twee weken zagen. We parkeerden de camper letterlijk tussen de rijpende druiven. Kilometers in de omtrek was er geen mens te bekennen. De zonsondergang was magisch, de stilte en de sterren ook) Ik moet opletten met mijn adjectieven maar het was sprookjesachtrig en zo.
Met tegenzin trokken we deze middag richting Abel Tasman National Park waar we in een soort Camping Cosmos logeren. Morgen trekken we voor een dqg het park in met boot en te voet. Dat belloft een belevenius te worden al hoop ik dat de hitte (gniffelgniffel) ons geen parten speelt.

@Maria

HET ZIJN DOLFIJNEN!
We gingen ze aan de oostkust van het noordereiland goeiendag zeggen in Bay of Islands...

Liefs-Te Papa

Deze blog had beter 'iets met schapen' geheten. Het is niet gelogen: er zijn er veel in NZ. Op elke verticale of horizontale morzel grondstaat er wel een kudde wolbeesten te mekkeren. Ik heb ze allemaal geteld en toch kon ik deze nacht de slaap niet vatten. We staan met de camper sinds gisteren op de parkingh van het Te Papa Museum waar ze ons straks van alles over de cultuur en de natuur van dit vreemde land gaan leren.
Sinds tweede Kerstdag zijn we net geen 1.700 km dichter naar Antartica uitgegleden. Letterlijk achter elke bocht lag er een behoorlijk fantastisch landschap met hoogtepunten aan de Bay of Islands en Tongariro National Park. Kilometersvreten met twee kids in de bak heeft echter ook zo zijn beperkingen waardoor we de 90 Miles Beach en wijnstreek Napier rechts en links moesten laten liggen. Deze namiddag rijden we met ons schip op wielen de Interislander op om Cook Strait over te steken, een van de woeligste ferryverbindingen ter wereld, maar tevens een van de mooiste. Naar het schijnt, als de winden een beetje mee willen. Mochten we het zuidereiland halen dan logeren we vanavond op het domein van de favoriete wijnboer van onze favoriete wijnleverancier Luc De Smet. En dan horen jullie beslist weer van ons.

Nieuw-Zeeland: de aarde in een notedop

Wie het niet ziet zitten om ieder jaar weer een verre of andere bestemming uit te kiezen, moet gewoon even door de zure (vlieg)appel bijten en naar NZ komen. Voor zover wij het nu al kunnen inschatten, verenigt dit land het betere van alle continenten. De dorpen doen denken aan Amerika (met supermarkten dag en nacht open) en rijd je het binnenland in, dan krijg je na iedere bocht een ander decor: nu eens de Waalse Ardennen, dan weer een Aziatisch oerwoud of een Ierse vlakte, zeer bizar. Kom je aan het strand, dan waan je je plots in Australie of Californie en in de grootstad Auckland krijg je van alles wat. Iemand die hier 2 jaar geleden was, vertelde ons dat zij in 3 weken tijd geen enkele onaangename ontmoeting hadden meegemaakt en ik geloof hen. Kiwi's zijn vriendelijke en gemoedelijke mensen, soms een beetje aan de lompe kant, maar zeer open... Net als wij Vlamingen, zeker;-) Wij die dachten dat onze aardkluit zo min of meer naar de sjokkedijzen was, hebben ons lelijk vergist. Het is hier onmenselijk mooi, het doet pijn aan de ogen.

Momenteel zitten we in Wanganui, wereldberoemd om zijn... euhm, kronkelende modderrivier waarop we vanuit onze camper uitkijken. Morgen sjeezen we naar Wellington, soldekes doen en het Te Papa Museum onveilig maken met onze 2 piraten.

Oh en... We missen jullie, alsook een goe pakske frieten mee mayonaize van aan de Klijpe.

Fre.

Water en vuur

Toen we gisteren vanuit Lake Taupo naar het Tongariro National Park stoomden, regende het pijpestelen. Het was alsof hemel en aarde verging naarmate we hoger klommen. Van de drie majestueuze vulkanen wa geen sintel te zien. Alles wolken. We hebben dan maar gecokoend op de meest romantische camping tot nog toe. Naast een denderende bergbeek, die voor de rest niets met de rivier uit Giesbergen te maken heeft.
Gisteravond is het beginnen opklaren en stond daar plots een kanjer van een berg te blinken in de zon. Het voelde een beetje als Tom Cruise die plots de robots van War of the worlds zag opdoemen. Deze ochtend is het stralend weer en onthult het landschap al zijn geheimen. Dat is mooi gezegd. Nu nog even ontbijten en dan een wandeling van een paar uur en dan deze namiddag richting Wanganui.